Potyczki z językiem polskim

Do pisania dyktanda przystąpiło około czterdziestu mieszkańców Pierwszej Stolicy, którzy przy pięknej, majowej pogodzie skrzętnie notować musieli niełatwy tekst, przygotowany - jak co roku - przez Grażynę Piotrowską oraz gnieźnieńskie polonistki. Jak się szybko okazało, tym razem bezkonkurencyjni panowie. Wyróżnienia za zajęcie miejsc od czwartego do siódmego otrzymali: Stanisław Gajos, Dariusz Zakrzewski, Wojciech Prusakiewicz oraz Waldemar Ziętek. Najniższe miejsce na podium zajął Łukasz Gądek, a druga lokata przypadła Sergiuszowi Kaźmierskiemu. Laur zwycięzcy oraz przepiękne pióro ze złotą stalówką wywalczył Maciej Jasiński. Wszyscy finaliści odebrali nagrody z rąk Prezydenta Miasta Gniezna Jacka Kowalskiego. W czasie, gdy polonistki - wolontariuszki zajmowały się sprawdzaniem tekstów, rozegrano na gnieźnieńskim Rynku Ortograficzne Potyczki, w których wzięli udział przedstawiciele gnieźnieńskich instytucji: Miejskiego Ośrodka Kultury, Starostwa Powiatowego, Urzędu Miejskiego, Gimnazjum nr 3 oraz „Przemian na Szlaku Piastowskim”. Drużyny musiały zmierzyć się z różnorodnymi zadaniami, wymagającymi sprawności językowej: układaniem tekstów, rozpoznawaniem związków frazeologicznych czy rozwiązywaniem kalamburów. Tak jak i przed rokiem, pierwsze miejsce wywalczyła ekipa Urzędu Miejskiego w Gnieźnie, w składzie: Dariusz Pajkert, Piotr Wiśniewski oraz Wiktor Koliński. Drugie miejsce przypadło zespołowi z MOK-u, a trzecie ex aequo Gimnazjum nr 3 oraz „Przemianom”.

Powrót z Sycylii, czyli perypetii ciąg dalszy...
Weekend majowy już przebrzmiał... Po sycylijskich wojażach sfrustrowana powróciłam na łono ojczyzny. Na lotnisku wypiłam włoską cappuccino, w holu Dworca Centralnego zjadłam sushi. Pomyślałam również o gorących daniach: kotlet de volaille, gulasz angielski, pieczeń rzymska - przysmaki wszech czasów! Nasycona, mimochodem rzuciłam okiem na leżący nieopodal katalog szwedzkiego sklepu IKEA(Ikea). Dostrzegłam w nim prześmieszną reklamę ze sławetną antynauczycielką. Ni stąd, ni zowąd przypomniała mi się fraza, jaką wówczas autorytarnie wygłosiła przed zmiażdżoną strachem klasą: „Rzeczona komódka poraża urodą ciężkich mosiężnych uchwytów niby-gałek. Abażur, obciągnięty krempliną, rzęsiście rozjarzy skórzany ciemnoorzechowy wypoczynek tudzież podnóżek w politurze.” Nagle spostrzegłam, że o wpół do ósmej odjedzie mój ostatni Intercity do Poznania, skąd wrócę mym starym, poczciwym volkswagenem do stęsknionych za mną gnieźnian. Marzyłam o śnie, jednak w pociągu rozochoceni pseudoromantycy z entuzjazmem deliberowali o kontrowersyjnym Miłoszu, że niby pół Litwin, ale prawie Polak. Niewątpliwie doktor honoris causa i noblista, który poróżnił patriotów superczułych na niuanse propolskie. Kontrofensywa miłośników eseisty pojawiła się znienacka i superszybko. Raptem na ich ustach zakwitły plugastwa i ohydztwa, wśród nich: ty chłystku, łachudro, zrzędo i chamie - to eufemizmy. Szczęśliwie, w przedziale znaleźli się i tacy, którzy od pseudointelektualnej dyskusji chłonęli w samotności poezję Miłosza."Aby istnieli wielcy poeci, muszą być wielcy czytelnicy" - pomyślałam znużona i po dwuipółdniowej włóczędze rzuciłam się w objęcia Morfeusza.

źródło: www.gniezno.eu