"Anioł zagłady" w MOK-u

Nobil z małżonką wracają z opery w towarzystwie kilkunastu osób zaproszonych na kolację. Służba opuszcza pałac z niewyjaśnionych przyczyn, pozostaje tylko Julio. Gdy wszyscy goście po skończonym przyjęciu chcą wychodzić, okazuje się, że nie mogą przekroczyć progu domu, chociaż drzwi są otwarte. Uwięzieni na skutek własnej niemocy, nie chcą i nie mogą wyjść poza granice swojego świata.
„Anioł zagłady” to już meksykańska faza twórczości Bunuel’a, jednak ten upiorny, irrealistyczny nastrój plus składanie opowieści utrzymane w logice snu przypominają początki jego zabaw z kamerą. Charakterystyczne dla wczesnej twórczości motywy zastosowane w bardzo dojrzałej formie. Absurd nie zaprzecza tu rzeczywistości, jest natomiast jej nieodłącznym elementem.